Kanadı Kırıklar

8/12/2007

   Ne çok zaman geçti size yazmayalı. İnanın kendimi çok mahcup  hissediyorum. Neden bilmem bir türlü zaman bulup yazamadım.  Bi de şu hastalıklarım bitmedi… Evde yalnız kalmaktan mı hastalanıyorum acaba? Evde olsam annem bakardı, burada bakacak ta yok, hastalanmak lüks aslında benim için..Salı günü tahlil günüm, bakalım sonuçlar nasıl çıkacak???

   Okul ,çocuklar ne yoruyor ya!!! İnanır mısınız , okuldan eve gelirken ohh diyorum bazen. O 7-8 yaşındaki çocuklar bütün beynim hücrelerimi tüketiyorlar.. Çarpma işlemini verdim bu hafta. İlk defa bir konuyu anlatmak, ve hemen anlamalarını beklemek çok zor.  Bazen deli oluyorum. Öğretmen olan arkadaşlar bilir, anlatıyorsun, anlatıyorsun…..Soru soruyorsun ve sadece belli öğrenciler doğru yanıt veriyor. İşte şalterlerimin attığı ama sabırla yaklaşmam gereken dakikalar başladı diyorum kendi kendime..

  Bazen bi bakıyorum, çocukların ders işleyecek durumu yok. Hemen “aç pencereleri, kalk, kaldır elleri, elma topla, şimdi zıpla, öne eğil, yana eğil, kalçayı salla, hop hopp hopppp, ders dinlemeye hazır mısın!!!!!  Diye bağırıyorum. Hep bir ağızdan “eveeeettttt” dedikten sonra. “işte benim öğrencim, işte akıllı öğrenci, işte dersten korkmayan öğrenci” diye bağırıp aslında onları havaya sokuyorum. Onlar için ise bi eğlence oluyor bu. Ve tabiî ki bende rahatlıyorum.”Açın defterleriiiii” diyip derse başlıyoruz.

Her Cuma günü, köye erken gidip velilerimin birinin evine  ziyarete gidiyorum. Bugün Hikmet’ e gittim. Annesi, Esra’hoccaa hoş gelmişsen,  diye kapılarda karşıladı. Allam ya , sanki cumhurbaşkanıyım, (yakışır aslında banaJ)  hoş buldukkk dedim. Kızım git babanneyi çağır, meğersem babanne beni bekliyormuş. Onun ablasının(ablamın)  gönderdiklerine çok sevinmişler. “söyle ne hediye istiyorsun?” dedi hemen. Kadının durumu ortada ama bana hediye vermeyi düşünüyor.   Tabiî ki istemedim. Ama önümü bir hurç geldi. Seç beğen dediler. İçini açıp bi baktım, yazmalar, renk renk patikler…..Ehhh alayım bari dedimJ    kendime yeşil yazma, siyah beyaz patik(yaşasın Beşiktaş), ablama da pembeli bi yazma ve sarı lacivertli bi patik aldım.( pis FenerbahçeliJ)  sağolsunlar nasıl sevindi, nasıl özen gösterdiler bana… önüme meyva koydular, o koca gidi yaşlı babanne soydu meyvamı.,sen soyma ben soyarım sana dedi. Utandım da..   Ah be… yurdum insanı işte…

İyilik iyiliği getirir, kötülük ise kötülüğü… İçinden gelerek yapacaksın her şeyi. Menfaat için değil. Yaşayacaksan, öncelikle kendin için yaşayacaksın aslında. Sen mutlu isen etrafına da mutluluk saçarsın zaten, etrafına da yardım eli götürürsün, içinde kötülük varsa senden bir şey olmaz zaten…

   Burada neredeyse her evde yaşlı bi dede  ya da nine vardır. Ve aynı evde o kalabalıkta o büyük insanlara sevgi ile bakıyorlar. Saygıda kusur etmiyorlar. “Amine,  su getir “ dediğinde babanne, “hemen babanne” diyor kız… bi an düşündüm..  “Bazen , babam mutfağın kapısına gelip ,- Esra bana bir bardak su verr misin? “dediğinde “ Yaaa baba gel al” dediğim oldu… burada ise büyüklere büyük bi saygı var. Okumuş insanlarız diyoruz, mürekkep yaladık ya sözde, mürekkep yalarken bazı adetlerimizi,törelerimizi sildik sanırım. 

  Bir Cuma günü, veli ziyareti için Nujin adındaki öğrencime gitmiştim. Orda çok yaşlı bir nine vardı. Dik duramıyordu, belinden rahatsızdı kesin. Ama öyle temiz bakılıyordu ki! Evdeki torunları etrafında pervane idi. Nujin, “büyük nine ,su getireyim mi? “ diye soruyordu. Nedense batı tarafında, hani medeniyetin olduğu yerlerde ise kim annesi, babannesiyle yaşıyor dedim..Burada ise o yaşlı kadınların evde sözü sözdür..Sayılırlar,hürmet görürler,sözlerine önem verilir.  Bizim taraflarda ise .. yazmasam daha iyi.. sizler az çok düşünürsünüz. Çünkü inanın ki utanıyorum..

Nujinlerin evinde  ve diğer evlerde de olan duvardaki resimler dikkatimi çekti. Burada dedelerin, baba,amcaların  resimleri duvara asılır. O resme bile saygı duyulur. İnanın ki her evde o evin büyüğünün resmi vardır. Büyük büyük dedenin resmi olan evler gördüm.

              “Melek” adında bir sinema filmi vizyonda. Ve huzur evlerindeki yaşlı kişilerin yaşantısını anlatıyor. Filmi izlemedim.  Ama filmin sonunda sanırım, güneydoğuda  huzurevlerinin parmakla sayılacak kadar az olduğu ile ilgili bir yazı yazıyormuş… Evet doğru!!!!!  Ben burada hiç huzur evi görmedim. Çünkü büyüklerine sahiplenen insanların olduğu bir çevrede yaşıyorum. Buradaki yaşayanlar hakkında insanların akıllarında bazı düşünceler var ama şunun bilinmesini isterim. Kimse doğarken, annesini,babasını, ırkını, yaşadığı yeri seçemiyor, ama daha sonra şekillendirebiliyor. Buradaki beğenilmeyen insanların , saygısını hiçbir yere değişmem. Burada çok çocuklu aileler var, belki batının olanaklarına sahip değil, ordaki aileler kadar çocukları ile ilgilenmiyor ama çok saygılı, açlığı tokluğu, paylaşmayı, hürmetkar çocuklar yetiştirdiklerini yaşayarak gördüm..

   Yitirince anlar insan, yitirdiğinin değerini, ona veremediği gösteremediği sevgiyi… Keşke dememek için, büyüklerinizi sevin, saygı gösterin…

Kurban bayramı geliyor…. Bayramlarda ablam ve kardeşim bayram ziyaretine gitmek istemezler. Evde oturmayı yeğler hep.   Ben ise annem babamla birlikte akraba akraba gezen biriyimdir. Büyüklere gitmeyi, ellerini öpmeyi, kapılarını çalmayı severim. İnsan her yaşta hayattan farklı bi tad alır derler. O yaşımda sadece aranmak  isterim. Deniz kenarına tatile gitmektense, mutlu yüzler görmeyi tercih ederim. Karşındakini mutlu etmek kadar güzel bir olay var mı acaba?? Bu bayram inşallah bende ailem ile birlikteyim. Kapı kapı gezeceğim akrabalarımıJ

Unutmayalım büyüklerimizi, sadece sevgi ve saygı bekliyolar…

54 yorum yazılmıştır.