YAŞAMIN KIYISINDAYIZ...




İlerde yatıyordu bir beden…yaklaşıp bakmakla bakmamak arasında kalakaldım. İçimden bir his gidip bakmam gerekiyor diyordu. Yardımcı olabilirdim belki. Ama hareketsizdi. Bir ses bile gelmiyordu, inlemiyordu hiç… Bu sessizlik korkuttu beni. Belki bu yüzden hemen yanına koşamadım , korktum….Ama yavaşça, korkarak gittim yanına o bedenin. Yüzü gözükmüyordu. Ama yerde akan kanı gördüm bi an. Nasıl topladım kendimi ve hemen bedenini çevirdim…Yüzünü görünce , hani kopar ya hayat şeridiniz, işte o anı yaşayarak öğrendim.  Ben tanımadığım birine yardım ediyorum sanıyorken O yerde yatan ise çok iyi tanıdığım biriymiş. Ne tatlı bir insandı, yaşam dolu, güleryüzlü, onun yanında mutlu olmamak imkansızdı. Varlığı yetiyordu. Kendi içinde mutlaka sorunları vardı ama bize yansıtmadı hiç. Ve şimdi bu neşe kaynağı kadın yerde yatıyordu. Kimsesizdi, acı çekmiyordu, ölmüştü…Yüzü çizikler içindeydi, eli ters dönmüştü, sanırım kırılmıştı. O an telefon çaldı. Ama ses uzaktan geliyordu. Koştum hemen , açtım telefonu,

---  Canım nerde kaldın? Dedi telefondaki ses..

Ağlıyordum…. Hıçkırıklarla ağlıyordum….

Telefondaki ses ise ürpermiş ve ne oldu? Neyin var ? dedi.

--- Kaza yapmış, çabuk gel dedim.kapattım telefonu.

 

Ambulansı aradım hemen. Nerede olduğumu unutmuştum. Adresi veremiyordum, inanın bilmiyorum dedim. çok severdim onu. Herkes çok severdi dedim…

 Telefondaki ses çok sakin konuştu benimle , etrafıma bakıp nerede olabileceğimi anlatmamı istedi.  Levhaları gördüm, ve etrafımda gördüklerimi anlattım.

 

Ayağa kalkıp, O’nun yanına gittim. Hayatım boyunca bir ceset görmekten korkardım. Şimdi ise ellerim O’nun kanayan yüzünde idi. Kanları siliyordum ellerimle.

Neden sana oldu bu? Çok üzülecekler şimdi. O çocuklar ne yapacak söyle?? Kendimden geçtiğimi anımsıyorum. O nunla konuşuyordum.

Uzakta bir ışık belirdi. Bir minibüs yaklaştı, içinden de 15 kişiye yakın kişi indi.

Vah, vah sesleri yankılandı bi anda..biri hemen ambülansı aradı. Ben aradım diyemedim. Konuşamadım zaten…10 dakika orda oturmuşum, kucağımda ise O…..

 

Ambülans geldi , ardından da polis ekipleri..

 

Yaşam zor, ne zaman ne yaşayacağımız ise hiç belli değil.  

 

Çok şey değişti o gece hayatımda. Konuşmadığım kişiler var yaşamımda. Küs olduklarım ya da benimle küs olanlar…. Benim sevmediğim ya da beni sevmeyenler…. İnsan ayıran kişileriz. Kişilerin yanlışlarını görünce hemen siliyoruz yaşamımızdan. Aslında ölüm siliyor bizleri, onlar değil. 

 

Şimdi ne yapmalıyım diye düşünüyorum. Yaşama devam etmeliyiz dimi.. Herkes böyle söylüyor. Ama ben yalnızım bu dünyada.. O yalnız öldü, yetişemedim. Yardım edemedim ona. Belki bir şey yapamazdım, ama ölmeden elini tutabilirdim. Yanında beni görebilirdi. Ama yetişmedim. Orada olmam da büyük bir raslantı idi. Çok büyük bir denk gelişti.

Yaşamımın kırıntılarını düşünür oldum….



Esra 2008


 

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !